Een nieuwe ervaring rijker, zo maar… ineens!
Op een vrije woensdagmiddag loop je ongedwongen een filiaal van de Action binnen, uit pure nieuwsgierigheid.
Ik had er net een wandelingetje van een kleine twintig kilometer op zitten en mijn intelligente telefoon vertelde me via de app ,die dit soort dingen voor me in de gaten houd, dat mijn tijd een recordtijd was en dat de afstand helemaal niet verkeerd was. Ik was dus vrij goed gehumeurd en eigenlijk ook best lekker ontspannen. Ik zat inmiddels in mijn trouwe bolide en reed er net voorbij, en had zoiets van: ‘ Eens even binnen kijken, je weet maar nooit!’
Nu ben ik al aardig wat gewend door mijn wekelijkse bezoekje aan de plaatselijke supermarkt, waar het er af en toe op lijkt dat Happy Hour is aangebroken op het moment dat ik binnenstap en er één of meerdere bussen met ronkende motoren buiten op de parkeerplaats, juist die bezoekers aan het lossen zijn. Dit om in een record korte tijd de hele supermarkt te vullen met de meest lastige, hinderlijke en luidruchtige klanten die je in een supermarkt tegen wil komen.
Echt, iedere keer weer lijkt het wel!
Maar goed: De Action! Doodgewoon en relaxed stap ik binnen, loop een beetje rond te neuzen, tot ik bij de elektronische schappen kom. Zeg maar de schappen met koptelefoontjes, prularia, Iphone houdertjes, USB kabeltjes en meer van die troep, goedkoop en soms best handig. Voor het gedeelte waar ik even verder wilde neuzen, stond een stel op leeftijd echt letterlijk ieder doosje open te maken om de inhoud te bekijken en zeker te weten of het precies klopte met de afbeelding op de buitenkant van het doosje van de koptelefoon van twee euro, want zeg nou eerlijk, voor die prijs verwacht je wel een stukje kwaliteit. Ik bleef er echt zeker drie minuten met verbazing naar staan te kijken, en vroeg me zelf niet eens af waarom ze dat aan het doen waren en hoezo?
Een paar schappen verder stonden de doe het zelf producten, een man op leeftijd zag mij nieuwsgierig een beetje rond kijken en ging als een soort van Mr Bean iedere keer met zijn rug naar me toe gekeerd, tussen mij en het vak waar ik in wilde kijken, staan. Ik ging bijna kijken waar de filmploeg was van Banana Split, want dit kon niet echt zijn, dit moest wel opgenomen worden voor het grote scherm. Nee dus…
Een vrouw met een kinderwagen had het idee op een soort van bouwterrein te rijden met haar voertuig, want ze leek niet alleen op een uit de kluiten gewassen bestuurder van een bulldozer die voor het einde van de dag zijn aantal kubieke meters moet verplaatsen, ze deed het zelfs ook. Tot drie keer toe gooide ze met de precisie van blinde vink, verschillende stapels met dozen waar de aanbieding van de week opgesteld stonden, omver…
Bij de kassa aangekomen ben ik de vierde klant in de rij. Vlak voor ik aan de beurt ben om die toevallig gevonden prullaria’s waar ik na wat aanpassingen eventueel iets mee kan gaan doen, zet de caissière het bordje voor mijn neus neer waarop duidelijk staat dat ik in de verkeerde rij op het verkeerde moment stond: De kassa is gesloten!
Twee kassa’s verderop gebeurt precies hetzelfde, maar de vrouw in kwestie die net zoals ik pech had, blijft gewoon stoïcijns net doen alsof ze het bord niet ziet en blijft wachten tot ze geholpen wordt, terwijl de caissière enigszins een beetje stiekem lachend gewoon weg loopt…
Of kon de vrouw in kwestie echt niet lezen wat er op stond?
Buiten gekomen, uiteindelijk, kijk ik naar wat ik heb gekocht, denk ik na over wat ik heb gezien en zit ik me stilletjes af te vragen of dit nou echt de moeite waard was allemaal…
Ja, ik heb me kostelijk vermaakt, zo maar ineens op een vrije woensdagmiddag!
Bosschenaar Jan Hanegraaf schrijft dagelijks over zijn belevenissen in Den Bosch
